Gazpacho andaluz

Empeza a asomar o sol timidamente polo noroeste. Para unha galego-andaluza nostálxica coma min, calquera raíño de sol é a escusa perfecta para comer de verán, para lembrar xantares ao airiño primaveral do Andévalo onubense e desfrutar de longas sobremesas con abano na man. Aínda non é verán, mais o recendiño do gazpacho trasládame a el.

O gazpacho é fonte de discordia eterna: con cebola, sen cebola, de culler, de beber, con moito allo ou con pouco… Cada un faino como lle aprenderon e adáptao aos seus gustos. Na miña casa só hai unha regra de ouro: de cebola nin falar!

O meu fágoo como me gusta a min: con allo a esgalla e espesiño para tomar con culler.

  

Seguir lendo

Sésamo bakery

Atopar un oco para comer con amigos non debería ser unha tarefa difícil. O ritmo de vida de hoxe é frenético. Nunca hai tempo para nada, e cando por fin tes un día para reunirte con amigos deses que hai tempo que non ves, pero que cando estades xuntos todo segue a ser como era, xorde algunha inconveniencia de última hora. E hai que pensar ás présas, porque hai que decidir que facer. Non se pode pospoñer para sempre.

Seguir lendo

Gnocchi con cogomelos portobello e tenreira

Gnocchi ou ñoquis: unha cousa da que oíra falar, pero da que non souben moi ben o que eran (e moito menos que eran de pataca) ata que vin a escena de Mary Corleone e o seu curmán pasando dos ñoquis ao romance en O Padriño IIIAs pelis de mafia italiana sempre dá para unha manchea de pratos e referencias culinarias. Cousa normal, xa que os italianos, como todo o mundo sabe, comen moi ben; e un negocio ilegal ou un asasinato non son escusas para non ir comer á casa da mamma.  Non hai mafioso que non sinta respecto e amor (e temor) pola nai (e a súa zapatilla).

Seguir lendo

Mousse de chocolate branco con xarope de framboesa

Hoxe toca sobremesa e, como é domingo e hai que reservar as enerxías para mañá, toca receita doada.

Onte, cando sacaba cousas da lacena para facer algo de cear, decateime de que tiña unha lata de framboesas en almibre. Eu sonvos de encher de cousas a lacena. Onde vivo non sempre atopo certas cousas para cociñar, de xeito que cando as vexo, almaceno e almaceno (ás veces non dou feito co que teño e cadúcanme as cousas). Estou perdendo o vicio, e nótase. Só había unha lata. Podía haber tres ou catro. Había que facer algo con ela e, como non tiña o dente para pasteis nin gana de acender o forno, pensei que podía combinalo con chocolate branco. Teño que dicir que estaría moi interesante con framboesa fresca ou mesmo con arandos, porque lle dá ao chocolate branco, tan dozaino el, un pouco de acedume e frescor, mais non quedaba ningunha no súper e quería aproveitar a conserva.

Seguir lendo

Tortelloni de carne con salsa ó forno

Unha das webs que máis me gustan cando busco receitas nas que inspirarme é a de BBC Good Food. Ten receitas de todo tipo: rápidas, de dieta, internacional, para ocasións especiais… E o máis importante: tódalas receitas foron probadas de antemán, cousa que parece do máis normal, pero que, sorprendentemente, non é tan usual como pensamos. Que unha receita fose probada é sempre unha garantía de que o prato sairá. Este prato é unha versión desta receita de gnocchi ao forno con salsa de tomate.

Seguir lendo

Ensalada de polo mariñado

Ás veces teño que comer fóra da casa por traballo. Hai uns anos, cando traballaba na EOI de Santiago, e tiña pouco tempo para comer, as alternativas eran o McDonald’s ou El Corte Inglés. Eran os sitios que tiña máis a man que tivesen aparcamento. Certo é que hai algún bar cerca da escola onde se pode comer de prato combinado, pero a verdade é que non me gusta moito esta opción. Nese tempo, máis ou menos, tamén fun aborrecendo a coñecida hamburguesería (e tamén a súa competencia directa), razón pola cal escollín finalmente comer no restaurante de El Corte Inglés. Non sei se toda a comida é boa, a verdade, porque eu sempre pedía unha das dúas ensaladas que ofrecían: a ensalada César ou a ensalada Kentucky. Esta última, a Kentucky, convertiuse na miña favorita dende aquela época, mais hai cousa de dous anos, quitárona do menú. E a César, que era a segunda opción, agora é unha masa infame de leituga e maionesa. Seguir lendo