saedacocinha!

Ter amigas é marabilloso. Especialmente se son poucas e as queres como se fosen irmás. Cada unha de nós coida das outras do xeito que sabe, e a min gústame convidalas a comer. O outro día fixen unha cea para nó-las tres; unha cea de pinchos de sábado. Un desfile de petiscos para dúas das persoas máis importantes da miña vida. En total fixen seis tapiñas, bastante socorridas e coñecidas de todo o mundo. Non pretendín innovar, senón que se saboreasen cousas que sei que lles gustan.
Quero empezar por este vol au vent porque é o único no que metín algo de colleita propia, aínda que en cociña non hai nada que non fose inventado xa (falo da cociña de toda a vida, non da experimental). Non é nada difícil de facer, aínda que teño que confesar que os pasteliños follados non os fixen eu, merqueinos feitos. Demasiado lío na cociña como para poñerse tamén a facer pasteliños no forno…
Pois este é o xeito:

Ingredientes (para 6 unidades)

6 vol au vents xeitosos

1 morcilla de Burgos ou morcilla galega

1 rolo de queixo de cabra ou rolo de queixo Brie

2 cebolas medianas

3 culleradas de azucre moreno

vinagre (eu usei un vinagre en crema con aroma de framboesa)

un pouco de sal

un pouco de AOVE*

*Aceite de oliva virxe extra

Preparación
O primeiro é facer a cebola caramelizada. Para elo, cortamos a cebola en xuliana non moi fina. Poñemos un pouco de AOVE* nunha tixola e dorámolaa lume medio. Cando estea brandiña engadimos un pouco de sal e o azucre e mexemos ata que faga caramelo.
Finalizamos cun pouquiño de vinagre (mellor se é en crema e con aroma, porque se fai menos agre) e uns minutiños máis a lume lento. Reservamos esta preparación.
Cortamos a morcilla e o queixo en toriños axeitados ao tamaño dos follados. Pasamos un pouco os toros de morcilla (sen pel) por unha tixola ou prancha de asar e introducímolos nos vol au vents. Poñemos o queixo enriba e adornamos coa cebola caramelizada.
Para que queden aínda máis ricos, dámoslle un minutiño de microondas ou cinco minutos de forno e servimos canto antes.
Xa vedes que se fai nun vira vira e a verdade é que é contundente.
Nesta ocasión fíxenos con morcilla de Burgos e un rolo de queixo de cabra (que xa viña cortado) que daba un sabor moi fresquiño, pero creo que con morcilla da nosa, con sabor doce das pasas poderían quedar estupendos. En canto aos queixos, creo que o sabor suave do Brie ou do Camembert conxugan moi ben co sabor doce da morcilla e o agridoce da cebola caramelizada, aínda que podemos probar con calquera queixo. Un San Simón, por exemplo.

Bo proveito!

saedacocinha! by MariloVelez is licensed under a Creative Commons 3.0 Unported License.

Encántame a pannacotta. Nunca a fixera nin a probara. De feito, aínda non probei a pannacotta sen chocolate, a tradicional. O que máis me gusta de todo é a textura que ten, suave e untuosa, pero firme e contundente. Tona de leite elevada ao cubo. Coido que quedou claro que me gusta, non?
Esta receita hai tempo que a vin nun dos blogs que sigo, o de Food and Cook, do que xa vos falei nalgunha outra ocasión. A verdade é que non aportei absolutamente nada á receita porque é perfecta tal e como está. O seguinte reto consistirá en probar a facela con outros sabores.
Esta entrada quérolla dedicar a Iago Fontoira, ex-alumno e amigo, porque sei da súa paixón polo chocolate, as sobremesas e a cociña (en particular a repostería, que se lle dá moi ben). E de paso que lla dedico, invítoo a que faga esta delicia na casa. De seguro que a porá entre as súas favoritas.

Aparellos
Un bol pequeniño e un cazolo
Un batedor manual
6 moldes pequenos (tamaño flan)
Ingredientes
500 ml de tona de leite
2 culleradas de auga
2 culleradiñas de xelatina neutra (en po)
50 gramos de azucre glas
100 gramos de chocolate de fundir
Preparación
Poñer a xelatina e a auga no bol e mesturar ben.
Mentres tanto, botamos no cazolo o chocolate esmiuzado, a tona e o azucre e poñémolo ao lume para que funda. Non é conveniente poñelo a moita potencia porque se pode torrar a tona e o sabor a tona queimada é horrible e estropea calquera sobremesa. Se tendes potencia do 1 ao 10, empezade co 6. Cando se funda todo o chocolate e estea ben mesturado co batedor, subide ao 7.
Cando empeza a ferver, engadimos a xelatina hidratada que tiñamos no bol (estará compacta). Removemos ben, porque non deben quedar grumos. Retiramos o cazolo do lume e botamos a mestura nos moldes.
Non fai falla que sexan deses moldes metálicos de facer flans, poden ser de silicona e de mil formas diferentes. Como vedes nas fotos, eu fixen as pannacottas en mini molde tipo bundt (deses con debuxo e burato no medio). Queda sempre ben. Se non usades silicona, é aconsellable pintar o interior dos moldes con manteiga, para que saian mellor cando estean callados.
Deixamos repousar os moldes fóra da neveira (non é boa idea meter cousas moi quentes no frigorífico). Cando a pannacotta estea tépeda, poñémola na neveira para que termine de callar. Lévalle 3 ou 4 horas coller o punto óptimo, pero se están máis tempo, mellor.
Xa vedes qué sinxelo é facer isto. Ademais podédeslle engadir algún licor, ou aroma de laranxa, ou utilizar chocolate con leite ou branco. As posibilidades son moitas e os adornos, infinitos.
Buon appetito!!

saedacocinha! by MariloVelez is licensed under a Creative Commons 3.0 Unported License.

Non. Non é a receita dun flan minúsculo, senón un flan feito no microondas.
Creo que hai pouca xente á que non lle guste o flan. Tanto dá que sexa do súper, que feito na casa, que sexa de sobre ou ao baño María. O flan, co seu caramelo e ás veces acompañado de tona montada, sempre está rico.
A min, particularmente, vólveme tola o flan feito no forno, ao baño María, na súa flaneira, con caramelo de verdade e coas burbulliñas típicas; pero dáme moito a lata facelo. Por que? Porque nunca atopo o recipiente axeitado para o baño María, cando teño flaneira (case nunca) ou me falta a tapadeira ou o recipiente (misterioso), ou me queimo no forno, por non falar do tempo que se emprega.
Solución? Facelo no microondas!

Esta receita atopeina no libro de instruccións do noso primeiro forno, hai moitos anos. Non sei onde vai o libriño, pero a receita era tan fácil que a memoricei de seguido. Tamén lle chamo flan do 6 porque as cantidades xiran en torno ao número 6. Por iso tamén é doado adapta-las cantidades se queremos face-lo máis grande ou máis pequeno.
Pódovos asegurar que o sabor e a textura son iguais ao tradicional flan caseiro de forno. Como anécdota: pásavos coma min, que nos restaurantes aos que vou entenden como «flan caseiro» un flan deses de sobre? Sempre pensei que «caseiro» se refire ao tipo de preparación, non ao lugar. E dende logo, non considero «caseiro» un flan en pó.
Animádesvos a voltar á infancia?

Aparellos
2 recipientes para mesturar
1 batedor de variñas (manual)
1 molde* (pode ser de silicona ou cristal, nunca de metal)

Ingredientes
600 ml de leite
6 ovos
6 culleradas de azucre para o flan
6 culleradas de azucre para o caramelo
1 tarrina de mascarpone (opcional)
1 pao de canela
1 monda de laranxa (ou limón)
1 nadiña de auga
E completamos a regra do 6 con 6 minutos no microondas a 600 Watios (bueno, en realidade un pouco máis de ambos)

Preparación
Nun bol mesturamos o azucre cos ovos e batémolos ben. No outro bol poñemos o leite coa canela e a monda de laranxa (coidade de que non teña resto de froita porque cortará o leite) e metémolo no microondas a máxima potencia durante 3 minutos. Vertemos o leite quente na mestura de ovos e azucre e mexemos ben.
No molde que imos utilizar botamos o azucre para o caramelo e mollámolo ca auga. Canta menos auga, antes se fai o caramelo, pero tamén máis posibilidade de queimalo. Metémolo no micro a máxima potencia durante un minuto e medio e imos mirando como vai e engadindo de 30 en 30 segundos ata que estea tostadiño. En total soe abondar con 2 minutos e medio.
Cando teñamos o caramelo, estendémolo ben polo molde e deixamos que solidifique. Para iso van mellor os recipientes de vidro, pero coa silicona pódense conseguir formas moi bonitas tamén.
Finalmente engadimos ao molde a mestura de leite, ovos e azucre. En canto ao do mascarpone, aínda que a receita orixinal non o usaba, eu optei por facer un flan un pouco máis mesto con el, e mesturábao co leite antes de poñelo a quentar.
Metemos o molde no microondas (a canela e maila monda poden quedar, xa que flotan e pódense quitar unha vez feito o flan) e axustamos a potencia entre 600 e 700 Watios. É importante saber que nun microondas máis potencia non significa máis rapidez. Cada cousa necesita a súa, igual que nun forno normal. Cando facemos receitas a base de ovo, que requiren dun proceso de callado, esta é a temperatura axeitada. Axústase o tempo a 6 minutos, aínda que cada un debe collerlle o punto ao seu, porque tamén variará en función da fondura do molde (canto máis fondo, máis tempo). Ao abrir a porta do forno miramos qué textura ten. Se está callado na superficie e ao movelo ten a densidade dunhas natillas mestas, xa está listo. Se está demasiado líquido, poñemos un minuto máis e así ata que teña a textura axeitada.

IMPORTANTE: O flan solidifícase e adquire a consistencia definitiva unha vez frío, así que non pensedes que vai saír do micro listo para comer.
Aínda que aquí pareza algo lioso, veredes o doado que é facelo unha vez que collades o truco ao voso forno.
Unha sobremesa do máis gorentosa!

* Tamén se pode facer en moldes individuais. A foto do flan máis pequeno fíxeno nunha taza de café. Lóxicamente, os tempos varían e hai que ir probando.

saedacocinha! by MariloVelez is licensed under a Creative Commons 3.0 Unported License.

Hai un par de meses merquei unha máquina de facer pasta, e estou encantada. Non foi nada cara e a pasta faise nun ratiño. Ademais, se che sobra masa, pódela conxelar e usar outro día. E o sabor da pasta e as posibilidades de diferentes masas, sabores e cores é impresionante. Creo que non vou mercar pasta na tenda nunca máis. Ben, ó mellor uns farfalle si, que non os sei facer.
O reto Daring Cooks deste mes consistiu en elaborar un prato de pasta feita por nós mesmos, con ou sen máquina. Hai tempo que me apetecen spaghetti negros, porque llos vin á miña amiga Miriam Rodríguez nunha receita que me pareceu fabulosa. Outro día poreina aquí (co seu permiso).

Logo de facer a pasta, tocou decidir con qué acompañalos. Só tiña claro que habían ser mariñeiros, pero tamén quería un contraste de cores, así que descartei as ameixas, por exemplo. Como fago sempre que non teño claro qué facer, mirei na despensa e atopei unha lata de mexillóns ao natural. As gulas que tiña na neveira acabaron de dar forma á idea. Entre estes ingredientes e o que fun atopando na rede, saiu isto:

Aparellos:
1 tixola
1 pota fonda para ferver pasta
1 máquina para facer pasta (ou un rolo e moita paciencia)

Ingredientes (para dúas persoas):
Para a pasta
150 gr de fariña
1 ovo grande
1 sobre de tinta de lura (ou 2 se non queda moi negro)
1 pouquiño de AOVE* por se queda moi dura
1/2 culleradiña de sal

Para a salsa
10 ou 15 tomates cherry
200 gr. de mexillóns (poden ser en conserva ao natural ou frescos feitos ao vapor)
medio paquete de gulas
1 vaso de viño branco
pirixel a gusto
allo
aceite e sal

Preparación:
Para prepara-la masa coa que faremos os nosos spaghetti primeiro colocamos nun bol a fariña en forma de volcán. Facemos un oquiño no medio e poñemos o ovo, o sal e a tinta. Amasamos a man (ou con amasadora, claro) ata que teña unha pinta uniforme, tanto de textura como de cor. Se queda moi dura, podemos engadir o aceite e seguir amasando, e se non queda moi negra, aplanámola un pouco, botamos outro pouco de tinta e seguimos amasando.
É conveniente amasar con guantes de látex porque é bastante difícil limpar a tinta das mans.
Deixamos repousar a masa durante media hora. Transcorrido este tempo, aplastámola un pouco e dividímola en dúas ou tres porcións, porque se non, sería demasiada pasta para pasar pola máquina. Tanto se usades máquina de facer pasta como se o facedes integramente a man, o importante é que a masa hai que aplanala varias veces, dobrándoa sobre si mesma unha e outra vez para que quede consistente á hora de fervela. Cando teñamos as pranchas de pasta listas podemos darlles a forma que queiramos. Eu optei por pasa-la polo accesorio de cortar spaghetti. Deixamos que a pasta seque un pouco
Mentres damos forma á pasta, podemos ir quentando a auga. A pota ten que ser algo fonda, e ten que ter auga suficiente para que os spaghetti naden nela. Hai que botarlle tamén un bo puñado de sal. Houbo un tempo no que estivo de moda botarlle tamén aceite á auga de ferver para que «quedasen máis soltos». Recentemente oínlle a un cociñeiro italiano que facer iso era absurdo e que ningún italiano con dous dedos de frente lle bota aceite á auga (nin tampouco lles bota auga fría despois de cocer). Segundo el, a única pasta que se pega é a de mala calidade.
Non botaremos os nosos spaghetti á auga ata que ferva. Hai que lembrar que a pasta fresca se fai moito antes cá típica pasta dura que mercamos no súper, de xeito que con 3 minutos de cocción é suficiente. Escoamos e poñémolos nunha fonte de servir

Para prepara-la salsa, cortamos os tomates en rodiñas e picamos un dente de allo. Rustrímolos a lume forte na tixola cun pouquiño de aceite e engadimos os mexillóns e as gulas. Botamos sal a gusto. Baixamos o lume, picamos o pirixel e mesturámolo co viño. Botamos a mestura na tixola e refogamos e deixamos reducir.

Só nos queda verter o noso prebe mariñeiro enriba dos nosos spaghetti neri
Buon appetito

*AOVE = Aceite de oliva virxe extra

Steph from Stephfood was our Daring Cooks‟ July hostess. Steph challenged us
to make homemade noodles without the help of a motorized pasta machine. She provided us with
recipes for Spätzle and Fresh Egg Pasta as well as a few delicious sauces to pair our noodles with!

saedacocinha! by MariloVelez is licensed under a Creative Commons 3.0 Unported License.

Xa dende pequena lembro que esta ensalada de pataca era unha das cousas que máis me gustaba. A verdade é que me gusta case calquera variedade de ensalada de pataca, pero quizais esta sexa a que máis lembranzas me trae da nenez. Recordos das vacacións en España, do sol, das comidas na praia. Tamén adoitaba ser unha tapa das que máis se puñan nos bares. Agora case nunca teño a oportunidade de comela como tapa. Imaxino que será por cuestións sanitarias.
Este prato é realmente doado de facer. De feito, con este post non lle estou descubrindo nada novo a ninguén, agás dar a conocer a miña versión de tan popular receita. Como en case tódolos pratos típicos dun país, cada casa ten o seu xeito.
O post de hoxe, ao igual que o último que publiquei, é un reto proposto por The daring kitchen. Este mes temos que dar a coñecer unha ensalada de pataca que sexa saudable. E como se insistía en que contribuíramos cunha do noso país, decidín traballar coa ensaladilla rusa, aínda que estiven moi tentada a facer unha Kartoffelsalat (ensalada de pataca de Alemaña), prato que me enche de nostalxia.
Agora que chega o verán, por que non estrealo coa ensaladilla? Aquí tendes as instruccións. Está pensado para catro persoas, tendo en conta que se trata dun primeiro prato. Se o usades como prato único, quedaría algo escasa, así que dobrade as cantidades.

Ingredientes:
5 patacas grandiñas
3 ovos
1 lata pequena de pementos morróns asados
media cebola (opcional)
1 ou 2 cenorias
1 lata pequena de chícharos
1 lata de atún
1 bote de maionesa
olivas (verdes ou negras)
sal

Preparación:
Nunha pota fonda poñemos a cocer as patacas sen pelar, ben lavadiñas e cortadas á metade; os ovos e as cenorias. Non esquezas botar sal. Cando estea todo ben cocido, escorremos a auga e deixámolo enfriar todo.
Cando estea frío, mondamos as patacas e os ovos. Cortamos as patacas, os ovos duros e as cenorias en toriños finos e botámolos nun bol. Cortamos o pemento en tiras moi finas. Reservamos algunhas tiras, toros de ovo e olivas para decorar. Engadimos o atún esmiuzado, os chícharos, o pemento, algunhas olivas* e a cebola** ben picadiña e mesturamos ben todo. Engadimos maionesa e volvemos a mesturar. Ponse todo nunha fonte de servir e decórase con maionesa, tiras de pemento e olivas.
* tradicionalmente, na miña casa sempre usaron olivas negras, pero desta vez probei coas verdes para darlle un toque algo máis acedo. Prefíroas sen óso porque sempre hai algún despistado que chanta o dente á ensaladilla e se vai unha oliva no medio a dor é considerable.
**na receita orixinal non leva cebola, pero para mín apórtalle un punto crocante e un pouco de chispa. Iso si, ten que estar moi picada.

saedacocinha! by MariloVelez is licensed under a Creative Commons 3.0 Unported License.

Hai un mes que son unha Daring Baker e estréome hoxe con este reto que nos propuxeron. Trátase dunha sobremesa desas sofisticadas que se servían antano e que hoxe en día case non se ven.
Coñecín a páxina de The Daring Kitchen un día lendo un dos meus blogues favoritos, o de Food and cook e despois vin por primeira vez publicado un reto no blog de Tartas con magia. Aínda tardei algún tempo en decidirme a apuntarme á experiencia e en informarme de qué era, pero, finalmente, aquí estou.
Cando vin a receita do mes de maio fiquei un tanto dubidosa porque me parecía algo moi difícil de facer, ou como mínimo traballoso e pesado. Si o foi, pero non tanto como pensaba. Aquí temos o resultado: A receita orixinal tívena que adaptar, porque se non, estaría a comer isto durante ano e medio como mínimo. Tamén tiven que adaptar algún dos ingredientes orixinais porque non me é doado atopalos. A receita vai en fases. Temos que facer, por un lado a marquesa, que mesturaremos coa base de chocolate (é mellor facela o día anterior); e por outro lado o merengue, que se servirá ao final.

Aparellos:
Batedor eléctrico de variñas, cazolo, molde rectangular tipo lasaña, papel vexetal e film.
Ingredientes para a marquesa:

5 xemas de ovo a temperatura ambiente e dous ovos enteiros máis.
60 gramos de azucre
35 ml. de auga
Base de chocolate (ver receita), tépeda
250 ml. de tona de leite
Cacao puro procesado* para rebozar
Merengue (ver receita)
Améndoas en láminas (opcional)
Ingredientes para a base de chocolate:

170 gr. de chocolate negro
170 ml. de tona de leite
1/4 de culleradiña de sal
30 ml de tequila
30 ml de auga quente con 3 culleradas de azucre
1 culleradiña de vainilla
4 culleradas de cacao en po puro
unha chispa de pementa negra e outro pouco de pementa de caiena moída (si, é raro, pero é así e sabe ben)
15 gr. de manteiga branda
Preparación da marquesa:

Poñer no batedor as xemas e os ovos e bater durante 10 minutos, ata que estean pálidos. Facer un xarope coa auga e o azucre nun cazolo ata que estea ben espeso e pegañento. Poñemos a bater de novo os ovos á velocidade mínima e engadimos este xarope lentamente por un ladiño.
Noutro recipiente, bater a tona ata que lle saian uns piquiños e reservar. Cando a mestura de ovo e xarope enfríe, engadimos a base de chocolate e combinámola a man e despacio, para que non perda o aire que tiñan os ovos cando os batemos. Por último, ir engadindo a tona montada aos poucos, para que siga tendo consistencia toda a mestura.
Forrar o molde con papel vexetal. Eu estendo antes unha capiña de manteiga para que o papel quede ben pegadiño ás paredes do molde. Botar a mestura no molde e cubrir co film, de xeito que estea en contacto directo coa mestura para que non entre aire. Meter no conxelador durante un mínimo de 4 horas (de 6 a 8 horas é o mellor). Para presentar a marquesa, sacarémola polo menos 15 minutos antes. Desmoldámola, cortámola en cubos e rebozámola no cacao. Coidado!!!! Non fagades isto ata que non estea listo o merengue e o caramelo, porque empezará a derreterse de seguido. Adornamos co resto dos elementos da receita e… moitas horas de suor máis tarde… listo para saborear!
Preparación da base de chocolate:

Poñer o chocolate nun recipiente. Quentar a tona de leite ao baño maría nun cazolo ata que estea quente (pero que non ferva). Verter enriba do chocolate, deixar repousar un minuto ou dous e remexer ata que o chocolate se derreta completamente. Engadir o resto dos ingredientes e reservar ata que estea a temperatura ambiente. Non é conveniente metelo na neveira porque ten que estar brandiño para mesturar coa marquesa.
Ingredientes para o merengue:

5 claras de ovo (as que non utilizamos antes)
120 gr. de azucre
unhas gotiñas de vinagre de sidra
1/4 culleradiña de vainilla
Preparación:

Mesturar as claras, o azucre e o vinagre coas mans nun recipiente metálico ou de vidro. Poñer unha pota ao lume e introducir o recipiente de antes ao baño maría. Mexer coa man ata que estea morno e se desfagan tódolos grans de azucre nas claras. Isto é moi importante, porque non é agradable morder grans de azucre no merengue. Unha maneira rápida de conseguir isto é usando azucreglacé, pero igualmente ten que estar morno (case quente) para que quede moito máis mesto e firme. Poñer noutro recipiente e bater a velocidade máxima ata que estea firme e faga picos. A proba de lume para saber se un merengue está verdadeiramente listo é voltealo. Está preparado cando non cae.
O merengue servirá para adornar a marquesa; tanto se poñedes a marquesa por riba, como se usades manga pasteleira para facer algún adorno ou se simplemente poñedes unha bóla a carón do cadrado de chocolate, estará ben. Queda moi ben se tendes un soplete de cociña (son moi baratiños) e o queimades un pouco.
Ingredientes para o caramelo:

100 gr. de azucre
60 ml. de auga
120 ml. de tona de leite
unha chispiña de sal
1 cullerada de tequila
Preparación:

Nunha cazoliña que teña un fondo groso (para que non se pegue), mesturar o azucre e a auga e quentar a lume medio. Ferver a auga ata que se evapore e se faga un caramelo. Botar a tona ao caramelo, mexendo rapidamente cun batedor manual de variñas. Mexer con enerxía. Deixar cocer ata que se faga unha crema homoxénea. Engadir o sal e o tequila e continuar mexendo ata que o alcohol se evapore un pouco. Estará listo cando estea espesiño. Este caramelo pódese poñer no prato como adorno ou vertelo na marquesa ou no merengue.
Empratar a marquesa, o merengue e o caramelo e adornar cunhas améndoas en láminas (pódense torrar un pouquiño na tixola)

Xa vedes que dá moitísimo traballo, así que mellor non poñerse con este prato a menos que teñades moita gana de cociñar e moita paciencia. Paga a pena o resultado, especialmente a parte do chocolate, e, aínda que esta non é a miña sobremesa preferida, é boa para aprender a facer cousas máis elaboradas.

* Non teño maneira de ter acceso a este tipo de cacao en po, pero si unha maneira de substituílo. Engadimos unha dúas culleradiñas de fermento de pastelería (o Royal de toda a vida) por cada 100 gr. de cacao puro e mesturamos ben. Isto serve para que non se funda tan pronto o po coa marquesa.

saedacocinha! by MariloVelez is licensed under a Creative Commons 3.0 Unported License.

Que qué é a carrillada? Pois é a parte de carne que hai na zona das mandíbulas dalgúns animais. Din que as de tenreira son as mellores, pero eu sonche máis de porco. De sempre. Como empecei a facer este prato obsesivamente?
Un día, estabamos facendo a compra no supermercado, cando o meu mozo me preguntou:
- Que carne é esa?
- Carrillada, creo. Pero nin idea
E a verdade é que o dixen ó chou, parecíame que aquelo podía ser o que dicía, pero non estaba nada segura. Decidimos mercar catro para probalas, de maneira que, cando cheguei á casa, o primeiro que fixen foi buscar unha receita na rede. Pareceume que con viño aquelo podía quedar ben, claro que para min case calquera carne casa ben con case calquera viño. Non son moi esixente.
Teño o costume de gardar a sobra da botella de viño nun frasco na neveira. Utilízoo para facer estufado ou fígado encebolado. Atopei moitas receitas con tenreira, así que decidín adaptala ao porco.
O resultado foi unha carne cunha textura diferente a nada que probara. Dende entón encántame facer carrillada e cada vez que nos apetece darnos unha pequena homenaxe, cocíñoa.

Aparellos:
Unha pota mediana (mellor se é algo fondiña, para que o viño cubra o máis posible as pezas de carne) ou unha pota a presión, unha tixola, trituradora ou pasapurés

Ingredientes para dous:
4 faceiras de porco
3 ascalonias**
1 cenoria
2 dentes de allo
1/2 pemento vermello
1/2 litro de viño tinto***
1 pouco de mel ou xarope de arce
fariña
aceite de oliva virxe extra****
sal

Preparación:
Pícanse as ascalonias, a cenoria, os dentes de allo e o medio pemento e bótanse na pota cun pouco de aceite. Déixase refogar ata que estea todo brandiño. Engádese o viño, o pouquiño de mel ou xarope e un pouco de sal. Déixase evaporar uns minutos.
Mentres tanto, sazónase a carne e enfaríñase (as faceiras que merquei eu xa viñan limpas; de non ser así, pedide na carnicería que volas preparen). Sofritimos as pezas e engadímolas ao caldo de verdura e viño. Déixase estufar a lume moderado (a metade do que indique o máximo da vosa cociña ou algo menos) durante 45 minutos. Se tendes pota express serían uns 15-20 minutos. Pasado este tempo, retiramos a carne e trituramos ben a salsa que quedou na pota. Quedará unha salsa espesiña.
Este prato podédelo completar con diferentes gornicións: arroz en branco ou con noces, patacas ao pobre, fritidas ou en puré… pero sempre acompañada coa salsa, que está realmente boa.

* En realidade, en galego, a palabra carrillada non existe. Mais pensei que sería máis doada de atopar se a puña polo nome polo que case todo o mundo a coñece. En galego esta parte do porco chámase faceira ou bochecha.
** Gústame moito a ascalonia polo seu sabor suave, prefíroa á cebola para estofar. Se non a atopades ou non vos gusta, podedes probar con cebola de calquera tipo. Se vos gusta aínda máis suave, probade con porro.
*** Hai de quen di que o viño para os estufados pode ser de calquera tipo. Non estou para nada de acordo, en especial se se trata dun viño tinto. Creo que botarlle un viño de brick a unha boa carne é estragala. O viño ten que ser «decente». O mesmo que tomariamos para acompañar unha comida. Non ten que ser caro, senón simplemente un pouco bo. Por iso teño o costume de gardar o viño que sobra dunha botella aberta.
**** Non utilizo case nunca un aceite que non sexa virxe extra. Noutro post explicarei por qué.

saedacocinha! by MariloVelez is licensed under a Creative Commons 3.0 Unported License.

Hai pouco, por recomendación da miña amiga Iria, decidínme a saír da casa despois dunha tempadiña de clausura, e fomos cear, David e mais eu, a este acolledor restaurante de Noia. Cando eu cheguei a Noia, a vila onde vivo, este local era unha taberna grande onde tamén se podía comer (e bastante ben). Era o típico lugar de tapas, empanada, calamares e esas cousas tan ricas da nosa terra. Hai pouco xubiláronse os donos e colleuno unha parella que lle deu un toque moi especial.
Ten dúas zonas: a de bar, onde serven unhas copas fantásticas e hai un ambiente moi bo para saír as fins de semana; e a de comedor, cunha decoración moi cálida: combínase a pedra natural con algunhas paredes pintadas dunha preciosa cor vermella. É un comedor aberto, dende o que se pode ver a barra e ten dúas grandes mesas redondas para uns oito a dez comensais cada unha e varias mesas para dúas e catro persoas. Todo moi ben decorado con velas e baixopratos en cada mesa. A cociña é semiaberta, algo que me gusta moito, e por ela móvese os chefs, Mica: un mozo francés moi amable, e Catia (a quen aínda non coñezo, pero de seguro que será como mínimo igual de faladora).
Na zona da barra tamén hai dispostas ao longo dunha das paredes unha serie de mesas pequenas e outras altas moi cómodas nas que tamén se pode comer. Se a temperatura acompaña, pódense degustar os pratos deste lugar na pequena terraza que puxeron baixo os soportais.

A verdade é que buscaba un lugar onde celebrar unha cea diferente coas amigas. Estaba un tanto cansa de comer sempre o mesmo: pasta, pratos típicos galegos, carne á pedra, tapas… Quería algo que non houbese noutro sitio de Noia. E a carta a verdade é que me sorprendeu gratamente.
Os chefs conxugan, co seu toque especial, a cociña galega coa francesa, con algunha ollada a Andalucía ou Cataluña. Entre outros, podemos atopar: salada do mar -foi a que eu probei, con mexillóns, avruga, tomate en dadiños e cóengos; salada Perigord, tostas varias con xamón e tomate natural, espetos de diferentes carnes -o de pato, o que máis me gusta; un prato cunha mestura de especialidades, o prato Theresa; táboas de queixos, ostras, navallas, magret de pato -moi bo; e o que eu penso que é o prato estrela: o foie fresco de pato con salsa de uvas.
Depois de cear a nosa salada, as brochetas e as tostas, decidimos tomar uns mojitos como sobremesa, pois xa non quedaba espazo ningún para a torta de queixo ou o tiramisú que había na carta. Os combinados estaban tan bos que decidimos pedir outro. Non lembro o que era porque simplemente lle pedín a Iria (que traballa alí) que fose algo fresco e de sabor a piña.
Marchamos contentos, a verdade.
E repetimos
E repetiremos

Recoméndovolo tanto pola comida como pola atención.

O mellor: o ambiente en xeral, a calidade dos pratos e prezos para tódolos petos.

saedacocinha! by MariloVelez is licensed under a Creative Commons 3.0 Unported License.

Sen dúbida, a miña torta favorita. Non hai nada que me guste máis. Dende que vin un anuncio de Häagen Dazs e o seu delicioso Strawberry Cheesecake, teño obsesión con conseguir facer unha que verdadeiramente me encha polo sabor, a textura e o aspecto. Diría que o conseguín, pero sei que atoparei algunha receita nova á que lle encontre algo especial. De momento, quedo con esta, que saquei de pequerecetas. Eu doulle o meu xeito, porque o que funciona a uns, a outros non, pero en esencia é a mesma torta.

Ben, pois se sodes tan afeccionad@s á torta de queixo coma min, aquí vai o xeito de preparala.

Aparellos:
Un molde desmontable. Eu teño este, fabuloso. Un batedor de variñas (se sodes afortunad@s, será unha thermomix, eu teño que aforrar para ela :S), sería bo ter unha picadora para aforrar traballo.

Ingredientes:

- Base -
200 g. de galletas tipo digestive, ou María (eu utilicei unhas digestive de soia e laranxa, que me encantan -pero das barateiras)
50 g. de azucre (se usades galletas María non poñades azucre, que xa son elas moi doces)
120 g. de manteiga fundida

- Crema -
1 kg. de queixo quark (se non o atopades, probade con Philadelphia)
200 g de azucre
3 culleradas de fariña
5 ovos
80 ml de tona de leite
1 chorriño de extracto de vainilla (para min un chorro grande)
reladura de limón (que non chegue a medio limón, ou perderá o sabor a queixo)

- Topping final -
1 iogur grego
2 culleradas de azucre
1 culleradiña de extracto de vainilla

- Opcional (pero recomendable) -
Amorodos (frescos ou en conserva)

Preparación:
As galletas teñen que quedar trituradas, ben co aparello picador, turmix, brazo ou machacándoas nunha bolsa. Estas faragullas botarémolas nun bol onde as mesturaremos coa manteiga derretida e o azucre (se é o caso), ata formar unha pasta.
Estendemos a pasta pola base e as paredes do molde (dous ou tres centímetros de borde) e metémolo na neveira.

Para face-la crema, mesturamos ben o queixo, o azucre e a fariña. Cando estean ben cremosos engadimos, un a un, os ovos. Entre cada ovo hai que bater un anaquiño (medio minuto). Despois engadimos a tona, a reladura e a vainilla e batemos un minuto máis.
Mentres tanto, xa teremos o forno quentando a 180º.
Vertemos a crema sobre a base que temos no molde e metémolo no forno a cocer a 180º durante 15 minutos. Se tendes función turbo no voso forno, aconséllovos que lla poñades, queda moito mellor. Transcorridos os 15 minutos, baixámo-lo lume a 120º e cocemos a torta outra hora e media máis (ou menos tempo, se vemos que o centro xa está callado).
Imos facendo a mestura do iogur grego, o azucre e a vainilla, e cando saquemos a torta do forno, botámoslle (en quente, si) isto por riba, a xeito de cobertura. Apagamos o forno e metémo-la torta outros quince minutos para que vaia callando a cobertura co calor residual. É recomendable pasarlle á torta un coitelo polos bordes, para que non agrete nin se deforme.
MOI IMPORTANTE!
A impaciencia e a torta de queixo son inimigos naturais. Esta torta non se debe desmoldar nin partir nin comer ata que estea completamente fría e callada. Por iso recoméndovos facela de noite (cando ademais a electricidade é máis barata) e deixala na neveira ata a hora de xantar do día seguinte.
A decoración final depende do que vos guste e da tempada que sexa. Marmeladas, amorodos en laminiñas, xarope de arce ou chocolate ou simplemente nada. Eu, como é unha receita de NY Cheesecake, decidín respecta-la tradición e engalanala con amorodos frescos e en xarope.

A desfrutar e a compartir!

saedacocinha! by MariloVelez is licensed under a Creative Commons 3.0 Unported License.

Comezo este blog coa ilusión de que alguén saque, como pouco, o proveito que saco eu da cociña.
Lembro que xa de pequena alguén me agasallara un xoguiño de café e potiñas para bonecas. E xa daquela ía coa miña mini-pota onda miña nai a pedirlle un puñado de lentellas ou arroz para facer unha receita.
Dende entón, que tería eu 6 aniños, ata os 15 non volvín facer nada na cociña, porque miña nai era quen cociñaba e non permitía que ningúen metese as mans. Se querías aprender, mirabas; pero de cociñar ti…
Aos 15 empecei a facer cousiñas sinxelas, como tortilla de pataca ou spaghetti bolognesa. Miña nai traballaba ata as dúas da tarde e non lle daba tempo a facer de comer, de xeito que me ofrecín para sacarlle traballo de enriba. Certo que algunha vez me deixaba facer un pequeno biscoito, pero sempre habían saír crus por dentro ou abombados coma un queixo de tetilla.
Dende entón aprendín a facer un pouco de todo, pero dende hai un par de anos teño verdadeira paixón por cociñar e por iso comezo agora esta bitácora na que contarvos cómo fago eu o que me gusta comer.
Por certo! Este blog chámase saedacocinha! porque unha das cousas que herdei de miña nai é que non me gusta nada ter pinche na cociña. Eu soa organízome moito mellor.
Que o desfrutedes!